Sara en Stefanie in América del Sur

Paracas

In Paracas bezochten we met de boot de Islas Ballestas (oftewel 'The poor man's Galapagos'). Voor we de eilanden bereikten, passeerden we de Candelabra, wederom (zie Nazca) een mysterieuze geoglief (tekening in de aarde) waarvan de oorsprong onbekend is.

Op de mooie eilandjes zagen we pinguins, zeeleeuwen, boobies (vogels) en andere toeristenbootjes!

Het dorpje Paracas bestaat uit enkele visrestaurantjes op de dijk en verschillende hostels. De dichtsbijzijnde stad is Pisco, maar onze taxichauffeur vertelde ons dat het daar niet al te veilig was voor toeristen. Of hij oprecht met ons inzat of gewoon meer geld wou verdienen, weten we niet, maar we spendeerden onze tijd in Paracas goed! We probeerden elk restaurantje uit en testten elke post van ons digitale televisie.

Lima

Aangekomen in de stad Lima maakten we onmiddellijk gebruik van enkele aangename faciliteiten die een stad te bieden heeft: Starbucks, McDonalds, supermarkten en winkels!
We belandden er in een vreemd hostel. De foto’s op de flyer zagen er veelbelovend uit, maar de realiteit was wat anders. Bovendien deed de geur van de adem van de man achter de receptie ons sterk vermoeden dat hij dronken was. We waren dus zeer blij toen we die avond een Deen ontmoetten die zeer enthousiast was over het couchsurfingconcept en ons de volgende dag in zijn appartement in Miraflores (de chiquere wijk van Lima) wou verwelkomen.
Toen we daar de volgende morgen arriveerden voelden we ons een beetje misplaatst. De foto verklaart waarom…

Anders (de Deen) bleek een zeer rijk persoon te zijn die zijn geld verdiende met het online spelen van poker. We verbleven in zijn logeerkamer met eigen badkamer en kregen ontbijt en lunch bereid door zijn meid! Het uitzicht vanuit het appartement op de 15de verdieping was geweldig.

We bezochten die dag het winkelcentrum van Miraflores en het centrum van Lima. Jammer genoeg geen foto’s van die dag omdat downtown Lima berucht is voor zijn pickpocketters. Maar we bleven veilig op het toeristenpad en zagen verschillende mooie plaza’s en kathedralen en wandelden tussen de skeletten in de tombes onder een kerkje van een klooster. We werden er ook nog geïnterviewd door enkele Peruviaanse scholieren die voor de les Engels toeristjes moesten bevragen.

Huaraz

Vanuit Huaraz gingen we 4 dagen kamperen in de ‘Cordillera Blanca’. Met enkele andere toeristen, een gids, een paard en 3 ezels deden we de ‘Santa Cruz trek’. Een hele andere ervaring om op deze manier te kamperen: tentjes werden opgezet voor ons, ons eten gekookt, de zware spullen gedragen door arme ezeltjes en geen gesukkel met kaarten of wegwijzers. Niet hoe een echte scouts het zou aanpakken, maar wel welgekomen als er een berg van 4750m moet beklommen worden!

We boekten deze tour zonder al te veel onderzoek en vreesden dan ook voor de kwaliteit van ons materiaal. We waren aangenaam verrast toen bleek dat we zouden slapen in Belgische tentjes van Joker!

We wandelden langsheen grassige velden met wilde paarden, ezels en koeien …

… beklommen de Punta Union, zagen ijsbergen en hemelsblauwe meren...

… volgden de stroming van een wildwaterrivier en wasten ons in het ijskoude water ...

… sliepen comfortabel in onze tentjes elk ingeduffeld in 2 slaapzakken ...

…en bereikten moe maar voldaan de eindbestemming na 4 mooie dagen!

Huanchaco

Strand! We genoten er (jammer genoeg enkel de eerste dag) van de zon en ontmoetten er een stelletje zotte Peruvianen.

Verder bezochten we de stad Trujillo, de ruines van ChanChan en de zonne- en maantempels Huaca del Sol en Huaca de la Luna.

Máncora

Zon, zee, strand! Een hele week...

... de toerist uitgehangen en gebakken op het strand ...

... geslapen onder onze muskietennetjes ...

... vriendjes gemaakt met de beestjes ...

... gebruik gemaakt van het plaatselijke vervoersmiddel: de mototaxi ...

... en met volle teugen genoten van de omgeving (en de feestjes) !

Onze eerste stop in Peru was Arequipa. Het was een leuk stadje waar Stefanie jammer genoeg niet zoveel heeft van kunnen genieten vermits ze een beetje ziekjes was. We verbleven er tijdens ‘Semana Santa’ (de week voor Pasen). Terwijl wij op zoek gingen naar chocolade eieren, werden er in de stad processies gehouden en vonden er tal van andere christelijke activiteiten plaats. Jezus was dus alomtegenwoordig!

Vanuit Arequipa namen we de bus richting Cañon del Colca. Eén van de diepste canons ter wereld (3191m)... en dat hebben we gemerkt! Na een 6 uur durende, zeer hobbelige, busrit arriveerden we in Cobanaconde. Van hieruit daalden we 2,5 uur af naar Sangalle, een oasis omringd door bergen!

Op dag 2 wandelden we verder doorheen de canon en eindigden we de tocht in een refugio in San Juan, een afgelegen canondorpje. De volgende dag waren we al vroeg uit de veren voor de klim uit de canon. Het werden een lange 3 uur en half stijgen. Dat het fysiek vermoeiend was voelden we de volgende dagen aan onze kuiten. Maar ook mentaal was het een uitdaging, vermits we meerdere keren de top dachten te zien, maar dat nooit het geval bleek te zijn!

Na een dagje recupereren in Arequipa namen we de nachtbus naar Cuzco.

De eerste 2 dagen werden vooral gevuld met het zoeken naar betrouwbare info over Machu Picchu, de fameuze / mysterieuze inkastad. Tal van reisbureaus zijn wanhopig op zoek naar toeristen die veel te veel betalen voor een niet zo boeiende tour. We kregen te horen dat het goedkopere backpackersalternatief (wandelroute naar Machu Picchu) onveilig en dus niet meer aan te raden is sinds de overstromingen. Uiteindelijk vonden we een treinticket voor een, naar Machu Picchu-normen, redelijke prijs. We verbleven in het stadje Aguas Calientes, gelegen aan de voet van de ruïnes, en namen de volgende morgen al om 5u30 de bus naar Machu Picchu. Op deze manier hoopten we als eersten, voor de toeristenhorde, de inkastad te kunnen bewonderen. Jammer genoeg hadden we niet gerekend op een sluier mist die de hele stad bedekte en onzichtbaar maakte. Het was zelfs zo erg dat we Machu Picchu niet vonden, Colin kwijtspeelden en onbewust een stukje Inca Trail wandelden.

Na een uurtje of twee kwam de stad stilletjes tevoorschijn tussen de wolken! Met als gevolg dat we van de ene verwondering in de andere vielen. Echt onvoorstelbaar hoe zoveel jaren geleden mensen deze stad hebben kunnen bouwen uit een hoop stenen en dan nog op deze hoogte! We beklommen de vele trapjes op de berg rechts op de foto en genoten van het prachtige uitzicht.

Terug in Cuzco namen we afscheid van Colin met een heus pannenkoekenfestijn! Het feit dat we op de plaatselijke markt erin geslaagd waren al de nodige ingrediënten te vinden, bewijst toch wel dat we al min of meer ingeburgerd zijn! Vanaf nu zijn we dus terug met ons tweetjes. Geen mannen meer om rekening mee te moeten houden! Het was wel leuk om reisgenootjes te hebben, maar we zijn toch ook blij dat we het weer wat rustiger aan kunnen doen.

Zo hebben we de laatste dagen in Cuzco onze schade ingehaald door tv te kijken, te koken, shoppen en de blog up te daten! Ook hebben we afgesproken met de Nederlandse Bart die we in Chili hebben leren kennen en nu voor vrijwilligerswerk een tijdje in Cuzco verblijft. We maakten het Hollandse gerecht ´peen en uien´, bij ons beter gekend als wortelstoemp. Na het gezellig etentje gingen we naar een cafeetje waar er een folkloregroepje de plaatselijke ´musica Andina´ speelde. Op de terugweg naar het hostel werden we overvallen door een voorbijrijdende taxi! Sara's tasje was plots verdwenen, maar gelukkig zat er niet echt al te veel in. We maakten die nacht nog kennis met de Peruviaanse toeristenpolitie, die ons behandelden als verdachten!

Onze volgende stop was Nazca. We deden een vlucht in een minivliegtuigje over de Nazcalijnen. Dit zijn gigantische tekeningen in het zand die enkel te zien zijn vanuit de lucht. De lijnen zijn tussen 200 voor en 600 na Chr. vervaardigd door de Nazca- en Paraca-indianen. Of, zoals sommigen beweren, door buitenaardse wezens! Stefanie, die normaal last heeft van vliegangst, vond het een fantastisch vluchtje. Sara werd een beetje misselijk (en greep al snel naar een zakje ), maar kreeg van de vriendelijke co-piloot een watje met alcoholgeur om onder de neus te houden en voelde zich al snel beter.

In het hostel waar we verbleven bleek er een groot familiefeest te zijn. Maria, de eigenares van het hostel, werd 50 jaar. Ze konden niet anders dan ons uitnodigen om mee te vieren! Het werd een gezellige avond met veel salsa en taart!

Hierna gingen we sandboarden in Huacachina. Snowboarden, maar dan in de duinen op zand. Vermits we alletwee nog nooit hebben gesnowboard gingen we plat op de buik op de plank liggen! De duinen waren echt ongelooflijk hoog! Een dunebuggy (zie foto) bracht ons van duin tot duin in een recordtempo.

Ondertussen zijn we al in Paracas, Lima en Huaraz geweest, maar daar over meer in een volgende blogupdate!

Voor we naar Bolivië zouden vertrekken, maakten we eerst nog een kleine tussenstop in Salta in Argentinië. Aangekomen in een leuk hostelletje, ontmoetten we een koppeltje uit Antwerpen, de eerste belgen van onze leeftijd!
Als echte toeristen gingen we met de stoeltjeslift naar boven op de Cerro San Bernardo, waar we een fantastisch zicht hadden over heel Salta.
De volgende dag gingen we met een tourbusje naar de Quebradas van Cafayate, waar we konden genieten van prachtige uitzichten.

De komende dagen planden we onze tocht naar Bolivië. Om de grens over te steken, moesten we eerst de bus nemen naar het grensstadje La Quiaca. Daar bleven we een nachtje en stonden de volgende dag op tijd op om te voet de grens naar Bolivië over te steken. We zagen het landschap al onmiddellijk veranderen. De mensen die we zagen waren echt Zuid-Amerikaans zoals we het ons hadden voorgesteld. Kleine donkere mensjes in traditionele kleding, we keken onze ogen uit. Eindelijk hadden we het gevoel dat we echt in Zuid-Amerika waren ( in Argentinië en Chili is alles toch meer Europees).

Eenmaal de grens overgestoken waren we in Villazon, maar omdat dat een grensstadje is zonder iets te beleven, vertrokken we onmiddellijk naar Tupiza in een heel hobbelige busrit tussen de lokale bevolking.
In Tupiza verbleven we maar twee dagen en het viel ons al onmiddellijk op dat de prijzen hier extreem laag zijn. Zo kun je lekker uit eten gaan voor 2 euro en comfortabel slapen voor 4 euro! In Tupiza viel er niet veel te zien. Het is een klein dorpje van waaruit de tours naar de zoutvlakte van Uyuni vertrekken. We boekten onze vierdaagse tour en vertrokken de volgende dag!
We vertrokken met twee jeeps, met in elke jeep vier toeristjes, de chauffeur/gids en in een van de jeeps een kokkin. We kregen het gezelschap van een Israëlisch koppel: Sandra en Allong. In de andere jeep zaten Dominique (UK), Colin (US) en Maria en Walter (DUI). Een leuke groep om vier dagen mee door te brengen.

De drie dagen voor we de zoutvlaktes in Uyuni zouden bereiken, reden we door vulkanisch landschap met vele rotsformaties, de woestijn van Salvador Dali (waar de combinatie van de natuurlijke rotsformaties, het woestijnzand en de blauwe lucht ervoor zorgden dat het een schilderij van Dali kon zijn), zagen we allerlei gekleurde meren (Laguna Colorado, Laguna Verde,…), flamingo’s, vicuña’s, baadden we in hotsprings op meer dan 4000 meter hoogte en zagen we het gepruttel en de stoom van geisers.

De laatste dag van de tour, moesten we voor dag en dauw uit ons bedje komen om naar de zoutvlaktes (Salar de Uyuni) te rijden en daar te kunnen genieten van een prachtige zonsopgang in een zee van wit… We bezochten nog een eilandje vol met cactussen en hielden ons daarna bezig met het maken van “originele” foto’s.

Onze trip eindigde in Uyuni, waar we nog met de hele groep gingen uiteten als afscheid.
De volgende dag zetten we, samen met Dominique en Colin, onze reis verder naar Potosi. Dit stadje is vooral bekend om zijn mijnen, je kan er dan ook een mijntour doen, maar dat deden wij dus niet. Wel gingen we er naar het zilvermuseum en aten we er taart (die er spotgoedkoop was, omdat vaderdag eraan zat te komen). Supermarkten zijn er niet echt in Bolivië, wel kan je er alles vinden op straat of op de marktjes die echt overal aanwezig zijn.

De volgende bestemming was Sucre. Ook hier werden we naartoe gevolgd door Dominique en Colin (worden we gestalkt? ). Sucre is één van onze favoriete stadjes in Bolivië. Het is een studentstadje met vele leuke cafeetjes en winkeltjes. We deden vanaf daar een daguitstap naar Tarabuco, waar er net die zondag het jaarlijkse grote feest plaatsvond. Het kleine dorpje was volgestroomd met toeristen en lokale mensen, die allemaal wilden genieten van de festiviteiten. Heel het dorp was omgetoverd in één grote markt en daartussen vonden er optochten en dansen plaats van mensen in traditionele kledingdracht, die werden beoordeeld door een jury. Een leuke ervaring!

Op naar de hoofdstad van Bolivië, La Paz.
Alweer met de twee mannen in ons gezelschap (wat soms wel handig is in het opzicht van onze eigen veiligheid ). La Paz is een hele grote en drukke stad. Op de straten zie je geen gewone auto’s, enkel heel grappige busjes (met de meest religieuze teksten, zoals “Jesus ti amo” en “Dios mi amor”), taxi’s en collectivo’s.

Na La Paz vertrokken we al richting de laatste Boliviaanse bestemming: Copacabana. Een stadje dat gelegen is aan het Titicacameer. Copacana is een zeer toeristisch stadje, waar iedereen gewoon naartoe gaat om vanaf daar naar Isla del Sol (het eiland waarvan de Inca’s geloofden dat het de geboorteplaats van de zon was) te gaan. Dat deden wij natuurlijk ook. De volgende dag vertrokken we te voet naar Yampupata, waar we de boot moesten nemen naar Yumani, de zuidelijke haven van Isla del Sol. Onderweg naar daar werden we tegen gehouden door Hilario, een supergrappig Boliviaans mannetje dat zo’n vijftig postkaarten had van verschillende steden over van heel de wereld en die we allemaal hebben moeten bekijken. Hij had een eigen boot en bood ons aan om ons te brengen naar Isla del Sol. Wij gingen op dit voorstel in en Hilario nam ons eerst nog mee op een privé-rondleiding op een ander eilandje. Hier liet hij ons een klein afgelegen strandje zien, waar we konden zwemmen in het Titicacameer. Hierna bracht hij ons naar het eiland waar we een nachtje verbleven en konden genieten van een prachtige zonsondergang.

De volgende dag namen we een boot naar Cha’llapampa, de noordelijke kant van het eiland. Hier zagen we de Sacred Rock en vertelde de lokale gids ons over het gezonken eiland en de ruïnes. Na een vermoeiende dag (bergop wandelen op grote hoogte betekent dat je heel snel buiten adem bent) namen we de boot terug naar Copacabana. Met verbrande gezichtjes kwamen we daar terug aan en namen we afscheid van Dominique die al naar Cusco zou vertrekken.

Sara, Colin en ik bleven nog een nachtje in Copacabana om de volgende dag naar Arequipa in Peru te vertrekken. Die laatste avond gingen Sara en ik nog uiteten met drie Nederlanders die we ontmoetten (Moira & mama en Tanya) op Isla del Sol. Een leuke afsluiter van onze laatste dag in Bolivië!

Bye bye Bolivië, Hello Peru!!

San Pedro de Atacama is een wereld van verschil vergeleken met de stadsomgeving waar we de laatste weken altijd verbleven. ‘s Morgens wakker worden in de bus en een compleet ander landschap zien… een geweldige ervaring. Van stad, zee en strand naar zand, zon en bergen.

Het stadje van San Pedro de Atacama is heel erg klein en bestaat uit zandweggetjes met vele touragencies,
restaurantjes, souvenirwinkeltjes, internetcafeetjes. Buiten de vele tours, is hier in de woestijn niet heel veel te beleven. Wij besloten drie tours te doen: Valle de La Luna, Salar y Lagunas Andinas en Geysers y Cactus Trekking.

Als eerste de Valle de La Luna. Voor deze tour vertrokken we met een Nederlands koppel en een gids (die koningin Beatrix nog gegidst had!) naar de vallei. Hier konden we genieten van prachtige uitzichten en leerden we zelfs dat de naam ‘Valle de La Luna’ gegeven werd door een Belgische pater, Gustavo La Paige. In deze Maanvallei voert de NASA ook testen uit met de dingen die ze naar Mars en de maan sturen, omdat er hier ongeveer dezelfde extreme weersomstandigheden zijn (wat een weetje eh ). Het uitzicht hier is een beetje onbeschrijfelijk, daarom zullen we de foto’s weer voor zich laten spreken.

De volgende stop was de Valle de La Muerte (of Valle de la Marte), waar we genoten van een prachtige zonsondergang.

De volgende ochtend was het alweer vroeg dag: om 6 uur vertrokken we op tour naar de zoutvlakte en de meren. Bij zonsopgang gingen we naar Laguna Chaxa, waar flamingo’s op dat tijdstip staan te smullen van garnaaltjes (die overigens echt zorgen voor de roze kleur van de flamingo’s).

Daarna zetten we onze tocht verder naar Laguna Miscanti en Laguna Miñigues, twee meren die gevormd zijn door het gesmolten ijs van de gletsjers tussen de vulkanen. Wederom prachtige uitzichten.

Diezelfde dag gebeurde de aardbeving. Toen we ‘s morgens, zonder gsm, het busje op stapten en van de gids hoorden wat er gebeurd was, keken we elkaar aan en dachten onmiddellijk hetzelfde: “ De mama’s gaan ongerust zijn!!!”. Maar aangezien we nog geen beelden of nieuws gezien hadden, hadden we geen idee hoe erg het allemaal was. Na een dag genieten van prachtige panorama’s kwamen we terug aan bij het hostelletje, waar we de beelden op tv zagen en realiseerden we ons pas hoe erg het was. En hoe erg het moest lijken als je van thuis uit die beelden te zien krijgt en niet precies weet waar wij in Chili zitten. De smsjes bleven binnenstromen met ongeruste mama’s, zussen, vriendjes en vriendinnetjes en toen pas waren we er ons van bewust hoe sterk de aardbeving wel niet moest geweest zijn.
Maar goed… we leven nog en kunnen onze reis verderzetten. Vreemd om hier de toerist uit te hangen terwijl er in hetzelfde land zoveel ellende is momenteel. Terwijl de toeristen zich druk maken over hoe ze op hun volgende bestemming moeten geraken (geannuleerde vluchten, overvolle bussen,…) zit de lokale bevolking aan de tv gekluisterd en proberen ze contact te krijgen met familie die in Concepcion woont… Een dubbel gevoel.

Nu ja, onze reis gaat ook gewoon verder en maandag vertrokken we om 4uur ‘ s ochtends richting de geisers. Het was hier heel koud (-1), maar dat vergaten we al gauw door het mooie uitzicht. Jammer genoeg konden we hier niet genieten van de zonsopgang door de mist, maar dat maakte de tour er niet minder leuk op. Hierna gingen we nog zwemmen in een riviertje met water van 26 graden, lekker warm dus! En om af te sluiten gingen we naar de Cactusvallei, nooit geweten dat cactussen zo groot konden zijn!
Een vermoeiende dag, maar we waren meer dan tevreden!

Het hostelletje waar we hier verblijven is supergezellig! Een rustig huisje in de woestijn met een keuken in de buitenlucht en een soort living met hangmatten (uiteraard ook in de open lucht).

Heel toevallig kwamen we Bart hier ook weer tegen en het Nederlandse gezelschap breidde zich uit met een echte Hollandse meid ( ) Tineke. We spendeerden onze dagen daar samen en dat resulteerde in veel plezier. Wij lachten met de vreemde Nederlandse woorden ( bv.: inkakmoment) en zij deden hetzelfde met ons Vlaams accentje. Leuke dagen dus.
Door overvolle bussen zitten wij ook een beetje vast in de woestijn (nog tot morgen), maar we krijgen de dagen wel gevuld met: het updaten van de blog, Sara’s haren knippen (spannend!), naar een museum van pater Le Paige gaan, zwemmen in de oase (met een brandblaar op de voet tot gevolg), boekjes lezen, in de hangmatten hangen (vooral Sara dan) en mensen advies geven over de tours en agencies.

Om af te sluiten, moeten we nog even over de hoogte hebben.
We zitten hier op ongeveer 2400 meter hoogte en dat kunnen we voelen. Op de tours gingen we vaak over de 4000 meter en dat voel je dus nog harder.

“Blame it all on altitude”:

• overdreven gasvorming in het lichaam, in Spa Bruis, in shampoobussen en in de deoroller (die explodeerde onder Stefanie’s oksel)

• Sneller vermoeid zijn (vooral bij fysieke inspanning)

• Een vreemd slaappatroon.

• En vergeetachtig worden (maar dat ligt misschien gewoon aan ons, maar toch: Blame it all on altitude!)
  

Morgen zetten we onze reis verder naar Salta, en zullen we weer in Argentinië zitten. Vanaf daar reizen we verder naar het noorden en naar Bolivië.

Droge voetjes en groetjes!

La Serena

Van Cordoba naar La Serena was niet de meest logische reisweg, maar we vonden dat we Chili toch niet zomaar links konden laten liggen! Het strand en het mooie weer gaven de doorslag voor onze beslissing.

Ons hostel in La Serena had een supergezellig dakterras, waar we de avonden doorbrachten met het drinken van Chili's nationale drank 'Pisco' en dansles van een Columbiaan kregen!

Vanuit La Serena gingen we op dagtrip naar de 'Valle de Elqui' samen met Laura, Bart en Ludovic. Laura werkte in het hostel en wou ons met haar jeep door de vallei gidsen. We bezochten er enkele dorpjes, een piscofabriek en gingen nog eens wijn proeven.

Hierna gingen we relaxen aan een riviertje, waar we een nieuw drankje hebben ondekt: meloen met witte wijn, suiker en ijsblokjes! Enkele dapperen onder ons namen een duikje in het koude water.
We deden een poging om te spelen op de djembe en een ietwat bizarre fluit! Dit leverde enkele geweldige foto's op!

's Avonds bezochten we nog een magnetische steen met pictogrammen van uit de Incatijd en gingen we naar een sterrenobservatorium. Ook al was de uitleg in het Spaans, de foto's en de uitzichten door de telescoop waren fantastisch! We konden zelf een foto nemen van de maan!

Copiapó

Copiapó was beduidend minder toeristisch dan onze vorige verblijfplaatsen. Dit merkte we al onmiddellijk aan het feit dat er geen hostelletjes waren, maar enkel kleine hotelletjes. Maar klagen deden we niet over onze kamer met privébadkamer en televisie!

Vermits er niet echt veel te doen was in dit kleine stadje, vulden we onze avond met tv-loeren: Nemo, Desperates Housewives en Brokeback Mountain passeerden de revue!

De volgende dag maakten we een uitstapje naar Bahia Inglesia. Een plaatsje aan de zee met wit schelpenstrand en turquoise water! Toevallig botsten we hier weer op Bart en Ludovic en vergezelden ze ons op een namiddagje strandliggen.

Op naar de laatste bestemming in Chili: San Pedro de Atacama, de droogste woestijn ter wereld.